9 Nisan 2009 Perşembe
forever young
There comes a point in your life, when you’re officially an adult. Suddenly, you’re old enough to vote, drink and engage in other adult activities. Suddenly, people expect you to be responsible, serious, a grown-up. We get taller, we get older. But do we ever really grow up?
hoş geldiniz
hoş geldiniz de bir diğer filmimdi. pazar akşamı nişantaşının sosyetik ve sahte sinemasında izledim filmi, tek kelime edemedim filmden çıkınca. kaldım öylece. bilal'ın mina'ya olan aşkı beni çok kötü yaptı, nasıl bir aşkki manş'ı yüzdürdü çocuğa diye düşündüm. imrendim, kıskandım, bilal'e mina'ya üzüldüm. göçmenlere üzüldüm. üzüldüm işte kısacası.Mamut
3 Nisan 2009 Cuma
BENİ BU HAVALAR MAHVETTİ
Beni bu güzel havalar mahvetti,
Böyle havada istifa ettim
Evkaftaki memuriyetimden.
Tütüne böyle havada alıştım,
Böyle havada aşık oldum;
Eve ekmekle tuz götürmeyi
Böyle havalarda unuttum;
Şiir yazma hastalığım
Hep böyle havalarda nüksetti;
Beni bu güzel havalar mahvetti.
Orhan Veli
Böyle havada istifa ettim
Evkaftaki memuriyetimden.
Tütüne böyle havada alıştım,
Böyle havada aşık oldum;
Eve ekmekle tuz götürmeyi
Böyle havalarda unuttum;
Şiir yazma hastalığım
Hep böyle havalarda nüksetti;
Beni bu güzel havalar mahvetti.
Orhan Veli
güzel havalar!
beni bu güzel havalar mahvetti demiş orhancğım, ah keşke vakti zamanında yaşasaydım da orhancığımla şöyle güzel karşılıklı iki tek atıp, "ah be orhanım ayrılacağım memuriyetten" diyebilseydim, o da bana bakıp "ayrıl be anacım, ayrıl kurtul" diye cevap verip o güzel şiiri yazsaydı, mesela ben şişenin dibini bulmuşken "rakı şişesinde balık olucam orhanım, bırak beni, öpüjem" diye tuttursaydım, orhancım da şiiri bana yazsaydı, hayat işte o zaman daha güzel, daha şenlikli olurdu.eminim bundan!
ha yok bir şikayetim yok hayattan yana! sırtım pek, karnım tok, "hamdolsun" işim var, yüzüm güleç ama gel gör ki havalar şahaneleşince, bünye sapıtıyor, yok buhran değil böyle bir kıpırtı bir cozurtu peyda oluyor bünyede.
havalar güzel! keyfimi yerine getiriyor!
bu güzel havalarda ben daha da anıyorum orhan'ı.
beni bu güzel havalar mahvetti diyorum yeşeren ağaçlara bakıp bakıp.
hayat güzel!
bir de şu karın ağrısı olmasa daha da güzel olacak!
ha yok bir şikayetim yok hayattan yana! sırtım pek, karnım tok, "hamdolsun" işim var, yüzüm güleç ama gel gör ki havalar şahaneleşince, bünye sapıtıyor, yok buhran değil böyle bir kıpırtı bir cozurtu peyda oluyor bünyede.
havalar güzel! keyfimi yerine getiriyor!
bu güzel havalarda ben daha da anıyorum orhan'ı.
beni bu güzel havalar mahvetti diyorum yeşeren ağaçlara bakıp bakıp.
hayat güzel!
bir de şu karın ağrısı olmasa daha da güzel olacak!
24 Şubat 2009 Salı
ayın birine az kaldı
aslında çok daha önce yazmam gerekirdi ama üşendim, ya da korktum bilemiyorum şimdi ama yazmanın vakti geldi.
1 kasım sabahı uyandığımda o gün farklıydı benim için, hayır maaş almayacaktım çünkü henüz bir işim yoktu. farklıydı çünkü sabah b. kolumdan tuttu ve beni ayın biri kilisesine götürdü. dileklerin oluyor bu kilisede dedi bana. dilek dile.
komik bir şekilde vardık imç'nin arkasındaki küçük kiliseye. kadıköy'den motorla eminönü'ne geçtik oradan da imç'ye giden otobüslerden birine bindik. imç'nin önünde indiğimizde karşıya geçmemiz gerek dedik. arabalar vızır vızır, adımımız atsak sinek gibi ezileceğiz, bekledik trafik yavaşladı güle güle karşıya geçtik. 3. blogun arkasına gitmemiz gerektiğini söyledi perde satan dükkandaki adam. merdivenlerden indik, köşeyi döndük ve tatatatam işte ayın biri kilisesi karşımızda. yüksek gri demir kapılarından içeri adımınızı atınca onca ses, trafik, kaos dışarıda kalıyor. okul bahçesi gibi avlusu, tuhaf bir huzur veriyor insana. içerisi kalabalık. b'ye bakıp "delisin kızım sen" diyorum. "delisin getirdin beni buraya" aslında itiraf etmem gerekirse ben de çok istedim orayı görmek, belki dileklerim olur diye istedim bilemiyorum. içeri girdik, hınca hınç dolu içerisi, yaşlısı genci, başı kapalısı, açığı herkes doluşmuş. ellerinde anahtarlar. adet buymuş anahtar alıyormuşsun, sonra da dileklerini diliyormuşsun. iki anahtar alıyorum, iki dileğim var çünkü. oradakilerin anahtarlarla ne yaptığına bakıyoruz, biz de gülerek aynısını yapıyoruz ciddi olmaya çalışıyoruz ama yapamıyoruz. aşağı kata iniyoruz sonra, kadının teki durduruyor bizi, çok temiz sizin kalbiniz diyor. ne dilerseniz olur işallah diyor. b'ye bakıyorum şaşırmış o da. yoksa diyorum işaret mi bu. üst kata çıkıp mumlarımızı yakıyoruz sonra. en çok yanmış olan mumun yanına dikiyorum mumu. biran önce olsun dileğim diye. kapıdan çıkarken öğreniyoruz ki olursa dileğimiz geri getireceğiz anahtarı.
bundan sonrası bekleme dönemi diyoruz kendi kendimize. kadıköy'e giden motordayız tekrar. güneşli hava. kasım ayındayız ama pırıl pırıl gökyüzü. denizin üstü sanki pırlanta dolu, ışıl ışıl. anahtarlar boynumda, b'nin de öyle.
zaman geçiyor aradan. olumsuzluğa kapılıyorum bazen. yok diyorum olmayacak. ama sonra kızıyorum kendime sakin ol kızım diyorum. bekle. sabret. metanet, sukunet, dirayet. bu üç kelimeyi hatim ediyorum.
3 ay geçti aradan. anahtarlar hala boynumda. bugün şubat'ın 24'ü. bu pazar ise martın 1'i. gene gidiyorum ayın birine. teslim edeceğim anahtarımı, yeni anahtarlar alacağım.
bilemiyorum anahtarlar gerçekten sihirli mi yoksa ben mi çok istedim ama sevinçliyim, huzurluyum.
çok isteyince oluyormuş galiba gerçekten.
neden yazdığıma gelince bu yazıyı, inanın diye yazdım. hani bir laf vardır ya, inanmak başarmanın yarısıdır diye, çok klişe ama çok da doğruymuş meğer.
:)
1 kasım sabahı uyandığımda o gün farklıydı benim için, hayır maaş almayacaktım çünkü henüz bir işim yoktu. farklıydı çünkü sabah b. kolumdan tuttu ve beni ayın biri kilisesine götürdü. dileklerin oluyor bu kilisede dedi bana. dilek dile.
komik bir şekilde vardık imç'nin arkasındaki küçük kiliseye. kadıköy'den motorla eminönü'ne geçtik oradan da imç'ye giden otobüslerden birine bindik. imç'nin önünde indiğimizde karşıya geçmemiz gerek dedik. arabalar vızır vızır, adımımız atsak sinek gibi ezileceğiz, bekledik trafik yavaşladı güle güle karşıya geçtik. 3. blogun arkasına gitmemiz gerektiğini söyledi perde satan dükkandaki adam. merdivenlerden indik, köşeyi döndük ve tatatatam işte ayın biri kilisesi karşımızda. yüksek gri demir kapılarından içeri adımınızı atınca onca ses, trafik, kaos dışarıda kalıyor. okul bahçesi gibi avlusu, tuhaf bir huzur veriyor insana. içerisi kalabalık. b'ye bakıp "delisin kızım sen" diyorum. "delisin getirdin beni buraya" aslında itiraf etmem gerekirse ben de çok istedim orayı görmek, belki dileklerim olur diye istedim bilemiyorum. içeri girdik, hınca hınç dolu içerisi, yaşlısı genci, başı kapalısı, açığı herkes doluşmuş. ellerinde anahtarlar. adet buymuş anahtar alıyormuşsun, sonra da dileklerini diliyormuşsun. iki anahtar alıyorum, iki dileğim var çünkü. oradakilerin anahtarlarla ne yaptığına bakıyoruz, biz de gülerek aynısını yapıyoruz ciddi olmaya çalışıyoruz ama yapamıyoruz. aşağı kata iniyoruz sonra, kadının teki durduruyor bizi, çok temiz sizin kalbiniz diyor. ne dilerseniz olur işallah diyor. b'ye bakıyorum şaşırmış o da. yoksa diyorum işaret mi bu. üst kata çıkıp mumlarımızı yakıyoruz sonra. en çok yanmış olan mumun yanına dikiyorum mumu. biran önce olsun dileğim diye. kapıdan çıkarken öğreniyoruz ki olursa dileğimiz geri getireceğiz anahtarı.
bundan sonrası bekleme dönemi diyoruz kendi kendimize. kadıköy'e giden motordayız tekrar. güneşli hava. kasım ayındayız ama pırıl pırıl gökyüzü. denizin üstü sanki pırlanta dolu, ışıl ışıl. anahtarlar boynumda, b'nin de öyle.
zaman geçiyor aradan. olumsuzluğa kapılıyorum bazen. yok diyorum olmayacak. ama sonra kızıyorum kendime sakin ol kızım diyorum. bekle. sabret. metanet, sukunet, dirayet. bu üç kelimeyi hatim ediyorum.
3 ay geçti aradan. anahtarlar hala boynumda. bugün şubat'ın 24'ü. bu pazar ise martın 1'i. gene gidiyorum ayın birine. teslim edeceğim anahtarımı, yeni anahtarlar alacağım.
bilemiyorum anahtarlar gerçekten sihirli mi yoksa ben mi çok istedim ama sevinçliyim, huzurluyum.
çok isteyince oluyormuş galiba gerçekten.
neden yazdığıma gelince bu yazıyı, inanın diye yazdım. hani bir laf vardır ya, inanmak başarmanın yarısıdır diye, çok klişe ama çok da doğruymuş meğer.
:)
3 Ocak 2009 Cumartesi
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
